Gisteren hebben we de hele dag met een groep leuke mensen documantaires gekeken op het IDFA (International Documentary Festival Amsterdam). De 6 winnende films uit verschillende categorieen De afgelopen maanden is mijn wereldje toch voornamelijk Felix, werk, vrienden en studie geweest, en nu nog de verhuizing naar Hoorn erbij. Het was fijn mijn wereld 1 dag weer heel breed te maken en te zien wat er elders in de wereld speelt. Klinkt cliche maar na deze 6 docu's weet je weer dat je bij de rijkste en gelukkigste 2% van de wereld behoord, en dat maakt dat je je eigen sore wel weer in perspectief gaat zien ;-). Hoe erg is het om elke dag een (gezond) kind 3 etages naar boven te tillen als je een film ziet waarin een baby blind wordt geboren en na 4 maanden sterft omdat de moeder tijdens de zwangerschap niet (voedzaam) genoeg te eten had?
Sowieso hakten alle docu's wel erg in op mijn moedergevoelens, in elke docu zat wel iets: babydolfijntjes die stierven, moeder die kind voor adoptie opgeeft, kind met moeder met kanker, etc. Was het dan alleen maar ellende? ja eigenlijk best wel, maar mooi gefilmd en met inspiratie gebracht. Docu's hebben vaak ook de functie om ons te laten schrikken, wakker te schudden, tot actie aan te zetten.
Deze films zagen we:
1)
The Cove: over het afschuwelijke slachten van van 23:000 dolfijnen per jaar in japan, de haven van Taiji. Een groep actievoerders plant een slimme actie met verborgen camera's om aan het licht te brengen hoe erg het is. Je hoorde het afschuwelijke huilen van de dolfijnen die aanvoelden dat ze gedood gingen worden, zag de baai vol bloed en halfdode dolfijnen vechten voor hun leven, zonder succes. Zelfs in japan wordt deze slachting in de doofpot gestopt. Het eten van Dolfijnen is trouwens zo giftig als wat door al het kwik dat er in zit, toch wilde de overheid dit als lunch op scholen verplichten met als gevaar misvormde kinderen. Gelukkig hebben 2 dappere Japanse officials dit voorkomen.Kijk
HIER de trailer als je durft en strijd mee
2)
The Colony: In Amerika is er onder honingbijen een rare sterfte gaande die 1/3 van de bijenbevolking heeft uitgeroeid. Daardoor kunnen veel groenten, vruchten en notenbomen niet bevrucht worden en dat zou enorm effect kunnen hebben op ons voedselaanbod. Daar had ik zelf nooit zo bij stil gestaan, dacht altijd meer aan honing maken maar dat is maar bij-product (leuke woordspeling). De film ging ook over hoe een imkerfamilie probeert de economische crisis en deze sterfte onder eigen bijen het hoofd te bieden.
3)
Six weeks: Een intieme docu over de beslissing je kind op te geven voor adoptie. De film was ook gefilmt vanuit het perspectief van de baby. Hoe angstig en onwennig de wereld voor een kind sowieso al is, erger wordt het natuurlijk als je meteen van je moeder wordt gescheiden. Moeilijk om te zien hoe een vrouw geen andere keus lijkt te hebben dan deze. Gelukkig werd er als laatste ook een koppel laten zien dat zo ongelooflijk gelukkig was met het ontvangen van dit kind.
4)
Iron Crows: Over arbeiders in bangladesh die enorme tankerschepen helemaal afbreken tot recyclebare stukken metaal en inboedel. Deze werkers komen veelal van het armste deel van bangladesh naar de kust. Ze worden slecht betaald en lijken hun lot niet te kunnen veranderen. Geen geld, geen scholing, er zit geen omkeer in. Met gevaar voor eigen leven onder de meest ermarmelijke omstandigheden werken zelfs kinderen hier. Hier werd ook duidelijk gemaakt dat het afschaffen van kinderarbeid ook een misdaad kan zijn. Toch was deze film nog redelijk blij, de band onderling, de trots voor het werk, de liefde voor de zee, er sprak ook vrolijkheid uit.
5)
Last Train Home: de overall winnaar van het IDFA. Over hardwerkende ouders die het beste willen voor hun kinderen maar het toch niet goed kunnen doen. Over het belang van studie, en een puberdochter die haar ouders verwijt er niet voor haar te zijn geweest, en die aandacht vraagt van haar ouders door juist niet te gaan studeren. En over de enorme migratie van Chinezen 1x per jaar rond nieuwjaar, de enige week vakantie vaak. Mensen moeten soms 5 dagen op het station wachten zoinder voedsel om een kaart en zitplek voor de trein te bemachtigen. Trieste, goede maar iets te lange docu.
6) Albert's Winter: korte docu vanuit het perspectief van een jongetje van 8, over zijn leven met een moeder die chemotherapie ondergaat, en ouders die hem naar een goede gymnasiumschool willen (waar hij ook wordt aangenomen) en zijn onwil daartegen.Beste uitspraak: "ik beslis want ik moet er elke dag heen, niet jullie!"
Al heel vaak vertelde ik vrienden over Loosdrecht. In Loosdrecht hebben mijn vader's oom en tante al 40 jaar een "landje" met een boot op een super idylische plek. In onze jeugd kwamen we hier heel vaak, zwemmem, zeilen, met een klein bootje en peddels koetelen etc.Deze oom en tante zijn inmiddels dik in de 80 en hebben het landje aan mijn vader toegezegd "voor als ze er straks niet meer zijn". Hopelijk duurt dat moment nog even en blijven ze nog lang wekelijks genieten. Ze wonen in Amsterdam en dit landje zorgt dat je al snel de stad geheel achter je laat. Vanaf de Oud Loosdrechtsedijk kom je bij de jachthaven.Vanaf daar loop je langs allemaal redelijk patserige boten en tokkie-achtige huisjes naar een brug die je met de hand dicht moet doen om op "ons" landje te komen. 
